Een zorgenkind van de inspectie voor de Gezondheidszorg is de gehandicaptenzorg, zeer recent kwam het verhaal over de gehandicapte Brandon naar buiten, maar de problemen zijn al jaren aanwezig. In 2007 zijn diverse artikelen verschenen over het niveau van de zorg aan gehandicapten, dit niveau was destijds zorgwekkend, nog steeds is echter de verleende zorg in de diverse instellingen niet naar behoren.
De inspectie voor de gezondheidszorg concludeerde in 2007, dat de gegeven zorg bij vijfenzeventig procent van de instellingen niet op niveau is, hiervan was vijfentwintig procent zelfs bedroevend te noemen. In totaliteit zijn 96 instellingen onderzocht, waarvan vijfentwintig procent voldoet aan de maatstaven van de inspectie en waar een gehandicapt kind adequaat verzorgd kan worden. Het is opvallend, dat de kleinere instellingen beter scoren, de dagbesteding en veiligheid is bij die instellingen beter verzorgd.
De oorzaak
U zult zich misschien afvragen, waarom is het zorgniveau bij instellingen voor gehandicapten niet op niveau? Het antwoord is tamelijk eenvoudig, namelijk: gediplomeerd personeel. Het antwoord is eenvoudig, maar dit geldt zeker niet voor de oplossing. De grotere instellingen voor gehandicapten hebben uiteraard meer personeel nodig dan de kleinere instellingen, maar iedereen vist in dezelfde vijver, waardoor personeeltekorten ontstaan, dat resulteert in dienstroosters, welke niet zijn rond te krijgen en uiteindelijk tot de inzet van ongediplomeerde uitzendkrachten.
De inspectie voor de Gezondheidszorg heeft destijds diverse maatregelen voorgeschreven, zoals een plan van aanpak, dat door slecht presterende instellingen geschreven moest worden. Ook is meer aandacht geschonken aan bijscholing, coaching en de uitwisseling van kennis. Daarnaast is gepleit voor een open meldcultuur en een betere analyse van meldingen, zodat de veiliger kan worden gemaakt. Een deel van de maatregelen van de inspectie heeft geholpen, maar nog steeds zijn negatieve geluiden te horen bij de gehandicaptenzorg.
De praktijk
In de inleiding is al kort gesproken over Brandon, die verblijft in ’s Heeren Loo in Ermelo. In 2007 is ook al eens melding gemaakt van een ander ernstig voorval in dezelfde instelling, een bewoonster is toen ernstig mishandelt door een medepatiënt. De afdeling voor verstandelijk gehandicapten is toen tijdelijk gesloten. Het opsluiten en vastbinden van gehandicapten is een gevolg van de ondeskundigheid van het personeel.
Het is zeer waarschijnlijk dat een geval als ‘Brandon’, niet op zichzelf staat. De instellingen beschouwen een zogenoemde traumatische ervaring (bijvoorbeeld, seksueel misbruik tussen bewoners) als iets zeer ernstigs, dit wordt dan ook meermaals niet gemeld aan de buitenwereld. Een merendeel van de instellingen ziet hiervan niet de noodzaak in, ofwel van een open meldcultuur kan geen sprake zijn, zoals in 2007 door de inspectie voor de Gezondheidszorg voor werd gepleit.